Poetin en zijn ‘gouden’ ring

Het is 2005. Poetin ontmoet wat Amerikaanse zakenlieden in St. Petersburg en verveelt zich. Er staat een bejaarde Amerikaan naast hem met een joekel van een ring aan zijn vinger. Hij vraagt hem die af te doen om deze van dichtbij te kunnen bekijken. ‘Leuk,’ moet hij hebben gedacht. “Daar kan ik iemand mee doden!” schijnt hij te hebben gezegd. Hij geeft de ring niet terug maar stopt deze met fonkelende oogjes in zijn broekzak om vervolgens om te draaien en rustig weg te lopen. De bestolen Amerikaan kan daar niets aan veranderen. Verbouwereerd blijft hij achter want hij komt toch niet meer door het cordon van gorilla’s die Poetin omringen. Bovendien is hij zulke brutaliteit zelf ook niet gewend.

Robert Kraft heet hij en hij staat met een waarde van 2,3 miljard dollar in de Forbeslijst op nummer 206 van de 400 rijkste Amerikanen . Wat doet hij eigenlijk daar op zakenreis. Je kunt je afvragen welke economische belangen een bezitter van een American footballteam eigenlijk heeft in Rusland. En dan ook nog even je protserige, met diamanten versierde ring laten zien. ‘World Champions’ staat erop. “Mooi is ie hè? Het was een cadeautje van de Amerikaanse Super Bowl-organisatie,” moet hij hebben gezegd. Mooi, ja, dat vond de Russische president ook wel. Even dan. Want dragen doet hij de ring niet. Hij ligt in de bibliotheek van het Kremlin.

Het zijn net twee jongens op het schoolplein. Poetin eist de winst bij het knikkerspel op door de knikkers gewoon in zijn zakje te doen. Hij ademt diep in, draait zijn brede borstkas naar het publiek en kijkt zijn vriend schouderophalend aan. Wie maakt mij wat? Dit keer is de bonk 20 duizend euro waard. 

Maar het is blijkbaar voor beide mannen een spelletje. Kraft heeft namelijk al twee exact dezelfde ringen thuis op zijn nachtkastje liggen en roept – acht jaar na de diefstal – maar eens wat. “Houd de dief!” Eerder werd zijn mond gesnoerd door de Amerikaanse diplomatieke dienst die een rel met de Russische vertegenwoordiging wilde voorkomen. Maar ook nu durft de man eigenlijk niet, zijn zenuwachtige gegiechel verstopt achter zijn hand. “Het was maar een grapje hoor!” Poetin lacht zijn tanden bloot, trekt zijn stapel bankbiljetten uit zijn binnenzak en wappert er even vrolijk mee. Hij biedt aan een ring van gelijke waarde ter compensatie te sturen. Want het moet toch ook wel echt heel vervelend zijn om zoiets waardevols en dierbaars kwijt te raken. Ook al heb je het toch echt cadeau gegeven in een ver verleden. De echte ring stuurt hij natuurlijk niet terug. Dat zou een gebaar zijn dat op het internationale podium tot gezichtsverlies zou leiden.

Advertenties

2 reacties

  1. waar haal je het vandaan!

    1. Naar aanleiding van nieuwsbericht vandaag in de Volkskrant!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: