John Deere

Foto van Wikipedia

Foto van Wikipedia


Als tienjarig meisje was ik fan van John Deere. Met groot ontzag luisterde ik naar mijn klasgenootjes Kasper – boerenzoon – en Vincent – op die leeftijd al fervent hobbysleutelaar aan brommers en trekkers. Twee jongens die op onze kleine basisschool dagelijks de prestaties van deze prestigieuze machine onder de loep namen. Zij hadden natuurlijk de mooiste posters aan hun muren hangen en ik wist maar niet hoe ik in die wereld verzeild kon raken als importkind uit de grote stad. Maar zien kon ik deze icoon dagelijks. De John Deere stond als een groene limousine op het erf van de vele boerderijen die ons dorp omsingelden. Scheen met de altijd heldere koplampen over de mistige polderwegen om het andere verkeer de weg te loodsen. En met de motor draaiend was die natuurlijk helemaal mooi. Dat rustig voortkabbelende brommende geluid! Een vóór-21ste-eeuwse bron van rust en meditatieve repetitie. Een prijswinnaar onder de landbouwmachines.

Ik had al lang niet meer met liefde aan trekkers of het landleven gedacht, hoewel het polderlandschap, de jaarlijkse cirkel van zaaien en oogsten en het zware boerenleven me altijd en overal omringd hebben. Tot ik eind deze zomer in Zuid-Frankrijk op een zonnig terras zat. In Bedoin dronk ik een espresso en keek ik naar de start van de sponsortocht Ventoux4cancer. Aan de voet van de Mont Ventoux, een begrip voor vele fietsfanaten. Tientallen wielrenners die de killer onder de Franse bergen die dag niet één maar drie keer zouden beklimmen. Sommige mensen doen het gewoon. Die trainen ervoor en laten zich niet uit het veld slaan door de kou op de top van deze ‘kale’. Vol bewondering keek ik toe, toen plotseling een traktor door het toeristische dorpje kwam aanrijden. Niets raars aan. Het Franse platteland kent – net als hier – volop actie in september. Maar er zat een meisje op de traktor. Jong was ze. Een jaar of twintig, haar blonde haren in de wind. Ik dacht: Ja! Wat moet dat heerlijk zijn. Je rijdt wat heen en weer en voelt de nazomerse hitte op je blote armen. Ze zag eruit alsof ze nooit anders had gedaan. Wat stoer!

Nu heb ik in een Landrover gereden, in een vrachtwagen, in hele snelle auto’s en hele oude. Maar nog nooit op een trekker. De blonde Française reed de straat uit en ik vergat het meteen weer. Jeugdliefdes gaan voorbij en worden ingeruild voor andere. Ik stapte al snel weer op mijn racefiets om de heuvels in de Provence te bedwingen.

Foto Manon Ossevoort

Foto Manon Ossevoort

Deze week regent het flink, het is volop herfst en de boeren ploegen hun land. Dikke lagen klei liggen er op de polderwegen. De fiets staat in de schuur en ik zit achter de laptop tot ik opeens terug denk aan het zomerse tafereel in Bedoin. Ik google wat en vind de website van Manon Ossevoort. Zij heeft iets heel stoers gedaan. Ze reed op een traktor naar de Zuidpool. De foto’s van haar reis laten een onmetelijke vrijheid zien. Hoe krijg je het voor elkaar?! Bezoek die website en laat je inspireren. Het was dan wel geen John Deere maar dat vergeven we haar.

Advertenties

een reactie

  1. Magnifiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: